SON TREN

[beVete]

Bu kadar vefasızlık,bu kadar acı ve ihanet yetmiyor mu artık? Ne zaman unuttum gülmeyi bilmiyorum.Ellerim saçlarıma ne zaman dokundu, yüzüm aynalara ne kadar uzak bilmiyorum.Yoksa hayatı çocukluğumuzda mı ıskaladık biz? Ellerimiz kanamasın diye dokunmadığımız güle dokunmalı mıydık? Serçelerin üzerine mi koşmalıydık? Anlıyorum,treni kaçırdık biz.Son tren,son istasyondan acı düdükler çalarak ufukta kaybolup gitti katar katar…Yetişemedik.Yetişseydik  önceden içine koyduğumuz eşyaları kurtarabilirdik belki.En azından acıyan yanlarımızı körelten bir şeyler bulurduk eski eşyalarımızın içinde…Ya da ne bileyim, eski bir fotoğraf,siyah-beyaz…Baktıkça acı da olsa bir gülümseme bırakabilen dudağımızın kenarına…Tren gittikçe,bir şeylerimizde onunla beraber gitti.Yıllarca beklenen o mutlu günler sevgilinin bir tutam saçında kaybolup gitti.O yar gitti,ardından bir çift göz gitti.O trenle beraber O da gitti.Ardından koşmak faydasız.Yetişip tutmak imkansız.O son sevgili,O son trenle birlikte,O son istasyondan acı düdükler çalarak,bırakıp gitti bizi soğuk banklarda, katar katar…Biz elimizde siyah bir bavulla öylece kalakaldık rayların üstünde…Yapayalnız kaldık.Ta ki bir dahaki tren üstümüzden geçene kadar….!

[beVete]

beVete

Karma Sayısı: 32

GoogleTagged: son tren