Çok acele bir damla gözyaşına ihtiyacım var!

Erkekler ağlamaz ama gözyaşı kadının silahıdır derler. Doğrudur da.Kimi zamankaburga kemiklerimi sızlatan
kadınsı yanımdan bilirim.Hevesleyenilen erkeksi yanımı kuşanmış kadınların, gözyaşlarımla zafer sarhoşluğunu tattıklarına şahit olmuşluğum vardır da ondan bilirim.
Haftanın altı günü, bir timsahın dişlerinden daha keskinkelimelerle, gündeme burgulu salto yaptıran dört köşe yazarın,Zagrep'teki otel odasının balkonunda, patronu için arabasının bagajındabulundurduğu şaraptan mutlaka bir doz daha düşük kalitede olmasıgereken şarabı yudumlarken, Irak'ta idam edilen Kürt gencine döktüğü gözyaşlarına aldanmaya hazır çocuksu yanımdan bilirim.
Altındağ'da fukaraya erzak dağıtan Oda Başkanı'nın, kameralarıntepe lambalarıyla yakamozlanan gözyaşlarına kanmak üzere iken, kurgudankaçıp ekrana yakalanan "Bu işi de hallettik." mırıltısıyla rantsırıtmasına öfkelenen damarımdan bilirim.
Kadınlar ve timsahlar ağlar, ama ne değeri vardır ki bu ağlayışın, akla mekr, câna zehr olmaktan başka?
Şunu da bilirim ki, erkek adam ağlar. Gözyaşı erkek adamın ziynetidir. Sükûtu kadar, hatta sükûtuyla dahi kıyas kabul etmez bahâda mücevherdir erkek adamın gözyaşı.
Ağlamayı severim. Kendimsiz kalabildiğim anlarda ağlamak daisterim. Fakat ağlamak nedir bilen erkek adamlar arasında ağlamaktan,onlarla göz göze gelmekten korkarım. Bilirim ki kendimi kandırmaya biledeğecek kıymeti yoktur gözyaşımın.
***
Emirle denize attığı oltasına takılan her balık için döktüğügözyaşları yüzünde yol açmış Balıkçı Salih Abi kadar erkekçe yaşdökmedikten sonra, neye yarar ki uğunmak?
Yolunuz düşerse Beylerbeyi Camii'nin bahçesindeki güllere birbakın, yapraklarında hâlâ tazeliğini koruyan şebnemler görürseniz,bilin ki onlar, o güllerin abisi olan Balıkçı Salih'in, "Gece gündüzdöne döne istediğim Hak'tır benim" diye başlayan ilahiyi, aşkdaşı Sebilci Dede'yi anış makamında söylerken düşürdüğü gözyaşlarıdır.
Eğilin ve o yaşlara gönül büyüteciyle yakından bakın. Tarihiyle, kültürüyle, ruhuyla bütün bir İstanbul'u göreceksiniz!
Küçücük sandalında emir demiri keserken İstanbul İstanbulağlayan o ihtiyar balıkçının gözlerine sahip olmadıktan sonra, nedeğeri vardır dökülen yaşların? Öylesi ağlayabilmek için, geride kalanfelçli Havva'sını, ölümünden bir ay sonra, kendisi için açılıp yarımbırakılmış mezara koydurup yeniden koynuna alarak sonsuza dek Beylerbeyi sırtlarından İstanbul'u seyredecek kadar erkek adam olmak gerekmez mi?
Ben de İstanbul'u seyrediyorum ama gözlerim kapalı!
***
Gözyaşlarıyla meşhur, medyanın da peşinden koştuğu bir zâtvardı. Sürekli ağlamaktan gözleri yumruk yumruk şişmişti. Bir meslektaş grubuyla akşam yemeği ayarlanmıştı o zât ile. Herkes bir yönünü merakediyordu. Kimi nasıl oluyor da bu kadar insan, konuşurken sürekli ağlayan bu sulu gözlü, ıslak mendilli adamın peşinden gidiyor diyemerak ediyordu. Kimi, hiç evlenmemiş bu adam âşık olmuş mudur acabadiye düşünüyordu. Kimi de peşinden giden insanlara açtırdığı okullarla kendisi nelerin peşindedir kim bilir diye sorguluyordu.
Bunlar benim umurumda bile değildi. Ben o gözyaşlarında aksini yakaladığım bir ismin merakındaydım.
"Ben gelmeyeyim" dedim yemeği ayarlayan meslektaşa. "Gelirsem dayanamam, bir soru sorarım, ağlatırım o zâtı!"
"Hadi canım, olur mu, hem bu kadar gazetecinin önüne ağlamaz herhalde." dedi. Gittim. Herkes bir şey sordu, merakınca, meşrebince,mesleğince, edebince. Sıra bana gelmişti.
"Özür dileyerek özel bir soru sorabilir miyim?" dedim.
"Estağfurullah, lütfen, buyrun." diye cevap verdi.
"Hazret-i Hamza ile aranızda ne var?"
Bir anda sarsılıp titrediğini gördüm. Yüzünün rengi bile değişti bir anda.
"Ben Hamza'yı çok severim!" dedi ve ağlamaya başladı, hem de ilkhecede. Herkes şaşırdı. Hamza'yı Çağrı filminden ya da işittiklerinden bilen ve o gece de bildiklerinden fazla bir şey işitmeyen meslektaşlarım, ismini duyar duymaz o zâtın niçin sarsıldığını değil, o soruyla ağlayacağını nereden bildiğimin peşine düştüler.
Nereden'in cevabı vardı bende, ama niçin'in cevabı yoktu.
Bilseydim eğer, o yumruk yumruk gözlere sahip olurdum.Aldırmazdım hiçbir şeye, bulunduğum ortama, karşımdakilerin niyetlerine, meraklarına, yorumlarına, yazılarına, müstehzi internet sayfalarına. Umurum olmadan ağlardım son nefesime dek!
O cevap yok bende. Sadece hissedip imrenebiliyorum.
Bir de...
Dünyanın hemen her ülkesinde karşıma çıkan okullarda, benim dilimde türkü söyleyen, benim milli marşımı okuyan, benim halayımı çeken, benim kolbastımla zıplayan renk renk çocukların bulunduğu sınıflarda, hep o zâtın gözyaşlarıyla karşılaşıyorum. Tarihteki enerkek adam olan "Hamza" anıldığı an gözlerinden süzülen her damlanın,bu okullarda birer tuğlaya dönüştüğünü görüyorum. O okulların duvarlarındaki tuğlaların, hakikatte birer gözyaşı damlası olduğunu görüyorum.
Hissim odur ki, benim gördüğümü Hamza da görüyor olmalıdır.
Hissim odur ki, o zât Hamza demeden daha, Hamza o zâtı anıyor olmalıdır.
Hissim odur ki, senin benim İstanbul'u seyrederken bile körgözlerimizle bakıp, bir anlam veremeyince küçümsediğimiz o gözyaşları,Uhud Şehitliği'nde yatan Hamza'nın gözlerinden de süzülüyor olmalıdır.
Bilmiyorum...
Bilebilsem, sonsuza dek ağlamak isterdim!
"Erkekler ağlamaz!"
Fakat erkek adamlar böyle ağlar!
Böyle ağlayabilene bayram olsun!

Ahmet Tezcan..

Konu Bilgileri			Kısayollar

	Konu Başlığı Çok acele bir damla gözyaşına ihtiyacım var!	Cevaplar 2	Sonraki Sonraki Konu
	Görüntüleyenler0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.	Görüntülenme 731	Önceki Önceki Konu

	Gönderen	Konu: Çok acele bir damla gözyaşına ihtiyacım var! (Okunma Sayısı 731 defa)
0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.