|
|
 |
« : 21 Eylül 2009, 00:31:51 » |
|
Uçurumun kıyısındamı yaşamak?
insanın dilekleride bir yere kadar..
sonu geliyor işte.elini sol yanına koyduğunda ıssız olduğunu hissediyorsun.umutların yeşerecek derken,birden kuruyup gittiğine şahid oluyorsun.
bu günde sensiz geçti sewgili....
bu gün yüreğimdeki umut mumlarından birine daha üfledim!
sensizliği doyasıya yaşadığım şu günlerde,sana hasret olduğumu yalanlıyorum..
cesaretim yok!inan kendime bile söyleyemiyorum çoğu şeyi.
yokluyorum bazen içimde biryerleri,son kalan sewda parçalarını usul usul okşuyorum..
bir çift siyah göz geliyor gözlerimin önüne,
uzak bakışları serin,anlamı derin,
we artık benim değil..
ben küçükkende uğursuzdum zaten:
ne dondurmam külahımda dururdu,ne de toz leblebilerim rüzgara dayanabilirdi..
oyuncaklarım bile soğuktu..
şimdi olmaman okadar da şaşırtmıyor yani.
nasıl olsunki??
sarı saclı bebek misali,çok ama çok istedim seni..
özlemlere kucak açtım sewgili,mesafelere doydum ellerin yerine.
sigaramı soludum sacların yerine..
belki bir gün diyorum şimdi.
olur ya hayat insafa gelir.
kimbilir??? alıntı |
|
|
|
|
Logged
|
Şimdi daha iyi anlıyorum nefes almak değilmiş yaşamak |
|
|
| |
Yükleniyor...
|
